Kuş

Bir hüzün kuşu kondu
İşaret parmağımın üstüne
Uzun uzun öttü
Bir karamsarlık kapladı evi
*
Kafese koydum onu
Senin çöplerini biriktirdiğim büfenin üstüne
Bazen öttü bazen sustu
Bir tutsaklık kapladı seni
*
Kafesinden çıkardım o kuşu
Bir iki çırpınıp düştü halının üstüne
Hiç mi hiç ötmedi
Bir yas kapladı beni
*
Peçeteye sardım cansız kanatlı bedenini
Bıraktım ıslak kokulu toprağın üstüne
Üstünü ÖrTüp, ÖpTüm
Bir yalnızlık kapladı bizi



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yaralıydı

    Bir başına dolaşıyordu. Otların arasından süzülürken çıkardığı hışırtı sesinin, diğer yabanileri rahatsız etmemesini düşünecek kadar inceydi. Yaralıydı. Yabanileşmeden önceki anılarını düşünüyor, öfkeden başka bir şey bulamıyordu. 21. Yüzyılın hastalığıydı bu yabanilik. Aşk diye bir musibet gelince insanın başına; Çakmaktaş sopasıyla vuruyordu gerçekler, güzel anıların içinde tekrar tekrar yaşamak isteyenlerin başlarına. Eli paketlilerdendi bir zamanlar oysa. Tutunan ama tutunmak istemeyenlerdendi o. Şimdiyse ince ruhu incinmiş, adeta ince ince yağan yağmur gibi her adımda daha da damlıyordu başından akan kan. Yaralıydı. Başından ayaklarına kadar uzanan 74 inçlik mesafe yüzünden, kanın havada süzülüşü daha da uzun sürüyordu. Diğer yabaniler onun incelik dolu kanını dikkatlice inceliyorlardı. Başlarına gelmesinden korktuklarındandı bu belki de. Başlarını yoklamaya başlayanlar bile vardı. Yaralıydı. Yaşam ile ölüm arasındaki çizgide, her geçen saniye ölümün tarafına yaklaşt...
Devamı

Ceres

Peşindeydi kulaklarındaki  ceres  sesinin. Gözleri kapanıyor, ayağına takılan kumların içinde saklı bulunan küçük taşlar adımlarını perişan ediyordu. Sıcaktı kum gibi hava. Yürürken destek alıyordu bir eliyle tuttuğu sopadan. Diğer eli göğsünde, kalbinin tik tak edişini hissediyordu yaşadığını anlamak için. Kavuşmak için yaşaması gerekliydi. Hiç ölenle konuşur muydu insan? Kavuşmak için yaşaması gerekliydi, ölüm diyarında aradığını bulamayacağı sebebiyle henüz.  Kalbinin tik  takları , ona kabirden ne kadar uzakta olduğunu hatırlatıyor, rahatlamaya çalışıyordu.  Görünüşü perişanlar perişanıydı, tıpkı sevdiğinin eşiğinde dilencilerin dilencisi olduğu gibi.  Uzun boyu, kısa boynu, karışan saçı ve sakalıyla ağır aksak yürüyordu. Yol boyunca akbabaların gözünden ırak olmamıştı. Kuş bakışı izleniyordu gökten, Tanrı’nın izlediği gibi. Tik  takların  kesilmesini bekliyorlardı, Azrail’in amansız bekleyişi gibi. Seraplar bile haberdardı bu adamın  he...
Devamı

Artık Şatoda Değil, 1+1 Apartman Dairesinde Yaşayın

  Biz Hep Şatoda Yaşadık - Eleştiri   Biz Hep Şatoda Yaşadık, kendini bir ‘’Amerikan Gotiği’’ olarak adlandırıyor. Bu tarzın getirileriyle ilgili pek bir şey bilmiyor, kendinizi bu tarzın yeni bir okuyucusu olarak -tıpkı benim gibi- görüyorsanız; öncelikle gotik tarzı araştırmanız, anlamaya çalışmanız gerekiyor. Şahsen ben, gotik edebiyatının en büyük temsilcilerinden olan Edgar Allan Poe ile bu tarzı anlamaya çalıştım. Kuzgun’u ve birkaç öyküsünü okudum. Poe; okuyucusunu tedirgin etmesi, cümlelerinin ardına sakladığı psikolojik öğeleri okuyucusunun bulmasını istemesi, inandırma gayretine girmeden yazması gibi özelliklerle gotik edebiyatının beklentilerini ve içeriğini tam anlamıyla ortaya koyan bir yazar. Haliyle böyle bir yazarı okuduktan sonra, ‘gotik edebiyat’ sıfatına sahip olan her kitabı da Poe’nun çizgisinde değerlendirmeyi elzem gördüm.           Pek tabii ki Shirley Jackson ile Poe’nun yazarlık kabiliyetlerinin farklı olduğunu aklımdan çı...
Devamı